Alweer bijna 4 weken thuis. De tijd vliegt. Inmiddels ben ik zo van de misselijkheid af, eten gaat ook prima! Wat een verschil!

Ik vraag mezelf af wat ik eens zal schrijven. Moet natuurlijk niet steeds kommer en kwel zijn ;-)
Langzaam word ik actiever, lekker het bos in en theeleuten met vriendinnen. Even de stad in, beetje shoppen. Ook al mag ik nog heel veel niet. Virussen, schimmels en bacterieen liggen op de loer en kunnen me erg ziek maken. Even oppassen dus, niet naar feesten en partijen of andere gelegenheden waar veel mensen bij elkaar komen. En goed oppassen met eten.

Nu we weer toekomst hebben om plannen te maken, spookt er ook van alles door mijn hoofd: wat zal ik eens gaan doen als ik klaar ben met opknappen? Cursus tekenen en schilderen, Arabisch leren, vaak op reis met Dennis en wie weet wil een werkgever deze dan 44-jarige herintreedster wel een baantje geven???
Maar op dit moment wil ik veel, maar kan ik nog niet veel dus : geduld is een schone zaak.

Twee weken geleden had ik een dip. Ik had het idee in een gat te vallen. Na ruim 10 maanden ziekenhuis in en uit, was er niets te doen. Thuis zitten. Niks doen. Ziek zijn. De dokter zag de "donderwolk"en zei dat ze er al op zat te wachten, deze reactie schijnt normaal te zijn. Er is veel gebeurd en we zijn er nog niet. Het herstel zal nog maanden in beslag nemen. Ze zei: dat er mensen in de omgeving zullen zijn die het niet begrijpen. Haar advies: niets van aantrekken.

Ondertussen geniet ik van de kleine mooie dingen van het leven. Van de zon, van lieve mensen om me heen, van lekker eten, van Oscar, van een mooi boek, van een middagdutje.