Maart 2014.
Vanochtend dacht ik: laat ik eens kijken hoe het met m'n blog is...Blijkt hij toch veel bezocht te worden, al hoor ik er niet veel over. Misschien dat er mensen die net de diagnose hebben gekregen net als ik destijds het internet afstruinen naar informatie en "lotgenoten-blogs". Er komt ook zoveel op je af en het is een complexe ziekte.
Stamceltransplantatie is nu een half jaar geleden. Aanstaande maandag weer controle bij de arts en daarna informatie over de vaccinaties die ik ga krijgen. Ik merk dat ik gespannen ben voor de uitslag. Ik voel wat botpijn soms, en ben nog vaak moe. Soms ben ik boos op de wereld. Soms, want meestal gaat het echt heel goed met me, en heb ik zin in dingen ondernemen en zie ik de toekomst rooskleurig in. Maar soms is het zo zwaar, en nee, je wilt er niet steeds over praten.... het verwerken van wat er is gebeurd, de angst voor als het terug komt....want ja, dat is wel realistisch...
Ik ben bij Stichting Chaja gaan schilderen. Deze stichting is opgezet door onder andere een schilderes die zelf ook kanker heeft gehad. Ik dacht dat ik lotgenoten contact niet nodig had, maar het klaart de lucht zo heerlijk op. Ik kan bij een aantal lieve mensen terecht als ik wil praten, maar bij Marlies kan ik ALLES kwijt...ook nu nog, na een half jaar.
