31-12, het is maar een getal, maar toch altijd een bijzondere dag. Twee jaar geleden lag ik in het ziekenhuis, zonder te weten wat de toekomst zou brengen, of er uberhaupt een toekomst zou zijn. Vandaag sta ik twee kilo kipsate te marineren voor een gezellig avondje met vrienden. Dit groepje dat vanavond samen komt, daar voel ik me goed bij.
Ik ben tevreden vandaag. Gisteren een heerlijke boswandeling gemaakt met een dierbare vriendin, aansluitend een heerlijk glas wijn gedronken. We kwamen in de stille bossen een aantal wilde runderen tegen, daar kan ik zo blij van worden.
De zon schijnt. Dennis is bij me. Het pakketje natuurcosmetica op internet besteld, is zojuist binnengekomen. Van de laatste, vandaag te vervallen, frequent flyer punten twee reisjes naar Nice geboekt, in juni en in september. Wat wil een mens nog meer.
Marlies van der Wouw, kunstenares. "Creatieve verwerking bij kanker of andere trauma's". Maar ook een heel gezellig en lief mens. Zou niet meer zonder willen.
In maart gaan we verhuizen naar een huis met een tuin, zeg maar gerust ons droomhuis! Eindelijk bbq's organiseren en heerlijke zomeravonden met familie en vrienden in de tuin! En eekhoorns, want dichtbij het bos.
2014 heeft ook dieptepunten gekend in onze omgeving. Dood, liefdesverdriet, ziekte, en andere verdrieten. Ik denk vandaag aan iedereen die een geliefde moet missen.
We hebben Oscar moeten laten inslapen een paar weken geleden. Het hondje was "op". Op zondagavond kwam de dierenarts bij ons thuis, en is Oscar in de armen van Dennis ingeslapen. We hebben hem thuisgehouden en de dag daarna is hij in ons bijzijn gecremeerd. Al met al, hoe verdrietig ook, hebben we het als waardig en mooi ervaren, we hebben goed afscheid genomen van onze vriend. We hebben onze longen er uit gehuild, nu gaat het wel weer en zijn we dankbaar voor 10 mooie jaren Oscar in ons leven. We kregen gisteren nog een lieve kaart van de dierenarts, Marielle van Zeijl. Respect voor haar, als arts en als mens.
Ik heb de neiging om me terug te trekkken als het niet goed met me gaat. Maar ook anders vind ik het vaak heerlijk om alleen te zijn. Toch, we zijn sociale wezens. We hebben elkaar nodig.
Ik heb veel over mezelf en "de mensen" geleerd het afgelopen jaar. eens kijken wat die lessen het volgend jaar brengen?
Happy new year! En voor de Kahlerpatienten die dit lezen: houd moed en hoop! Xx
