Gelukkig heb ik mijn geweldige Dennis, lieve familie en vrienden om me heen, maar een aantal mensen heeft me wel teleurgesteld. Onderstaande gedicht (overgenomen van kanker.nl) verwoordt mijn gevoel naar hen toe.


"als je kanker hebt.... 

dan schrikt iedereen 
dan stuurt iedereen een bericht, een kaart, een mail, een sms, bloemen 
dan leeft iedereen met je mee 
dan mag je iedereen bellen, al is het midden in de nacht 

als je al wat langer kanker hebt.... 

dan kunnen sommigen het niet opbrengen 
dan zijn woorden niet altijd hetzelfde als daden 
dan leer je je vrienden kennen 

als je klaar bent met de behandelingen.... 

dan moet je blij zijn dat je nog leeft 
dan moet je snel weer 'de oude' worden 
dan zijn er nog maar weinig belangstellenden over 

als je blijvende beschadigingen overhoudt van die behandelingen... 

dan zit het allemaal tussen je oren 
dan kun je het nog wel, maar wil je het niet meer 
dan kun/wil je het niet meer opbrengen 
dan sta je overal aan de zijlijn 

dan is het begrip op 
dan is het medeleven op 

dan moet je gewoon weer 'normaal' doen 

dan snapt bijna niemand dat je een nieuwe 'normaal' hebt 

dan word je moe van het uitleggen 
dan word je moe van het niet geloofd worden 
dan ben je moe.... 

dan wil je doen wat je wil doen 

en zijn wie je bent 

en de ruimte krijgen die je nodig hebt 

nee, je hoeft het niet te begrijpen 
nee, je hoeft het niet te weten 
nee, je hoeft niet met me mee te groeien 

je hoeft me 

alleen maar 

mijn ruimte 


te geven