Bijna 4 jaar na de sct. Lichamelijk voel ik me vaak prima, beetje oppassen met energie verdelen. Ik heb gemerkt dat de epilepsiemedicatie ook grote invloed heeft op m'n wazig hoofd-slaperigheid en overprikkelbaarheid. Maandag naar huisarts om te kijken of ik de medicatie, mn de lamotrigine mag verminderen.
Waar ik enorm van kan genieten is mijn tuin. Hij begint nu een beetje door te groeien. Al is een aantal borders mislukt en de pachysandra is ook maar een knollenveld eigenlijk, vind ik het heerlijk om te snoeien, onkruid te plukken, te vegen etc. Nog fijner dan in de tuin zitten. Aankomend najaar andere struiken en planten plaatsen, om volgende jaar meer kleur en opvulling te krijgen in de tuin.
Dat is de tuin. Hoe gaat het verder? Om eerlijk te zijn voel ik me soms vervreemd van de buitenwereld. Ik ben graag thuis. Mijn jaren in Ghana, mijn ervaringen met vluchtelingenwerk en mijn ziekte hebben mijn kijk op de wereld zo anders gemaakt dan, denk ik dat ik mag zeggen, de kijk van veel Nederlanders. Ik begrijp de maatschappij niet meer. Mensen zijn zo met zichzelf bezig, ikke, ikke en ikke. Men hoort, kijkt, maar luistert en ziet niet meer. Waar is de oprechte interesse in de medemens? Vertel je iets over jezelf, of wat je hebt meegemaakt, vaak wordt er meteen overheen gewalst. Empathie? Ik las laatst dat kinderen op school moeten gaan leren empathisch te zijn. Huh? Maar misschien doe ik het zelf ook en ben ik me er niet van bewust?
Ja ik ben soms een boos mens. Daarom blijf ik vaak heerlijk thuis. Geen ikke ikke van de rest van de wereld. Ik wil geen boos mens zijn, maar ik weet niet altijd hoe ik het kan remmen.
En praat ik maar niet over mezelf. Begrijp me niet verkeerd, er is een handjevol mensen die oprechte interesse tonen, met wie het leuk is en die heerlijk zichzelf zijn en bij wie ik mezelf kan zijn. Die mij niet zielig vinden of patient maar gewoon Suus en als Suus wil, mag er over haar ziekte en alle gevoelens er omheen gepraat worden. Zij vragen dan door en dat vind ik dan ook fijn. Met wie het ook gewoon gezellig is, zonder over over K. te praten. Diegenen weten wel wie ik bedoel, die doen er veel toe voor mij, en ik hoop dat zij nooit uit mijn trein stappen.
Ja ik ben soms een boos mens. Daarom blijf ik vaak heerlijk thuis. Geen ikke ikke van de rest van de wereld. Ik wil geen boos mens zijn, maar ik weet niet altijd hoe ik het kan remmen.
En praat ik maar niet over mezelf. Begrijp me niet verkeerd, er is een handjevol mensen die oprechte interesse tonen, met wie het leuk is en die heerlijk zichzelf zijn en bij wie ik mezelf kan zijn. Die mij niet zielig vinden of patient maar gewoon Suus en als Suus wil, mag er over haar ziekte en alle gevoelens er omheen gepraat worden. Zij vragen dan door en dat vind ik dan ook fijn. Met wie het ook gewoon gezellig is, zonder over over K. te praten. Diegenen weten wel wie ik bedoel, die doen er veel toe voor mij, en ik hoop dat zij nooit uit mijn trein stappen.
