Zachtjes gezegd was 2022 niet zo'n fijn jaar voor me. Vanuit de corona maatregelen... naar nieuwe behandeling voor de Kahler.
Ik ben twee maanden ziek geweest van corona, inclusief het hoesten als een heel troep zeehonden. Kortademigheid en enorme vermoeidheid. Trap oplopen was al een uitputtingsslag.
Daarna de verdere zomer positief getest, dus waar een ieder los ging, feestjes, BBQ's, uit eten, vliegvakanties, en dergelijke zat ik thuis. Beroerd en moe van de lange dagen met behandelingen, de nasleep van corona, het steeds op en neer naar het radboud in alle vroegte vaak. Lage weerstand dus advies om groepen mensen te mijden. Eigenlijk zoals de corona-maatregelen. De keer dat mensen me zagen ging het goed. Zo gaat dat, dan ga je een keer eruit, denken mensen dat je beter bent en dat het goed gaat. Dan wordt niet begrepen waar je doorheen gaat. 10 jaar Kahler. 10 jaar kanker. Het is een uitputtingsslag, mentaal en fysiek.
48 ritjes naar het ziekenhuis in 2022. Voor behandelingen (clinical trial), infuus met antistoffen voor Covid, beenmergpuncties, scans, controles, eerste hulp met koorts, immunoglobuline infusen, en twee opnames. Ik was het zo zat op een gegeven moment.
Ik voelde me zo onbegrepen. Trok me terug in mijn eigen bubbeltje. Ik realiseer me dat dit niet goed is. Dennis heeft me overeind gehouden. Zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten.
